" เอ็งกินเหล้า เมายา มิว่าดอก

แต่อย่าออก นอกทางไป ให้เสียผล

เอ็งอย่ากิน สินบาท คาดสินบน

เรามันชน ปัญญา ตุลาการ "


แม้นไม่มียศฐาบรรดาศักดิ์

แม้นไม่มีวัฏจักรอื่นไหนไหน

แต่ที่มีและเป็นคือหัวใจ

ที่รักษาประชาธิปไตยให้มั่นคง

มาเถิดมามวลชนคนทุกเหล่า

มาเถิดมาพวกเจ้าเหล่าสหาย

มาเถิดมาพวกพ้องน้องร่วมตาย

จงเชิดชู ประชาธิปไตย ให้ยั่งยืน

แม้นวันนี้ชีวีจะหาไม่

แม้นวันนี้ชีวากลายเป็นผุยผง

แม้นวันนี้จิตวิญญาสงบลง

แต่ที่คงอยู่กับเรา คือความดี

ร่วมต่อต้านปฏิวัติสันดารหมา

ร่วมต่อสู้เพื่อประชาพาสุขขี

รวมพลังก่อตั้งเป็นความดี

ขอให้มี ความร่มเย็น เพื่อมวลชน

วันที่เมฆดำทะมึนปิดฝืนฟ้า

จึงเห็นค่าแสงรวีที่สดใส

คืนที่เดือนเร้นดวงร่วงดับไป

จึงเห็นค่าแสงไต้ใกล้ใกล้มือ

แผ่นดินใดไร้ศักดิ์หลักชีวิต

ลิดรอนสิทธิ์คนในชาติไม่อาจหือ

เผด็จการครองเมืองจนเลื่องลือ

จึงเห็นค่าความซื่อในใจคน

คราวที่คลื่นมวลชนตะโกนร้อง

กุมมือแน่นเนืองนองท้องถนน

ทวงประชาธิปไตยให้ปวงชน

จึงเห็นผลความกล้าที่ท้าทาย

เมื่อต้นกล้า "ประชาธิปไตย" ผลิใบดอก

ได้บ่งบอกเสีรีที่หลากหลาย

เกิดจากเลือด น้ำตา และความตาย

จึงมีค่าความหมายมากมายนัก

มิใช่เพียงอุดมการณ์งานต่อสู้

ใช้กฎหมู่สร้างสานอย่างหาญหัก

แต่เกิดโดยความคิดจิตใจภักดิ์

เพื่อพิทักษ์ประชาธิปไตย

ส่งเสริมสิทธิ์ปวงชนบนความสุข

ช่วยปลอบปลุกใจรันทดให้สดใส

หยุดความขลาดหวาดระแวงเคลือบแคลงใจ

เพื่อคนไทยอยู่ร่วมกันอย่างมั่นคง

ด้วยตัวฉัน เป็นคน ที่ไร้รัก

ไม่ประจักษ์ รักใคร เป็นไหนไหน

เมื่อมาเจอ คำหวาน หลอกลวงใจ

หมดหัวใจ เลยไม่มี แนวป้องกัน

เฝ้าถนอม ความรัก อันแสนสุข

เฝ้าถนอม ความสุข ที่แสนหวาน

เฝ้าถนอม ความจริงใจ ให้อยู่นาน

แต่ก็คง ไม่อาจทาน ใจผันแปร

หากว่าเธอ ไม่ได้รัก ไม่ต้องอยู่

ทิ้งฉันไว้ ให้อดสู อย่ามาสน

ไม่ต้องแคร์ ก็แค่ คนทั้งคน

ถึงดิ้นรน แค่ไหน ก็เจียนตาย

ขอให้เธอ รักกับเขา ให้นานนาน

แสนสุขสันต์ ด้วยกัน พาสุขขี

ฉันคนนี้ จะคอยเป็น คนไม่ดี

ในสายตา ของเธอนี้ ตลอดไป

บทส่งท้าย คำว่าเรา ที่ผ่านมา

ขอให้เธอ ได้รู้ว่า รักแค่ไหน

จะรักเธอ แม้นเธอ จะมีใคร

ขอได้ไหม แค่แอบรัก เพียงข้างเดียว